اشتراک‌گذاری:

قرار گرفتن تکواحدی مسکونی در محله ای با بافت شهری و اجتماعی آپارتمانی، موضوع اصلی پروژه بود.
با تبدیل تکواحدی‌های حیاط دار به آپارتمان های ۴ و ۵ طبقه و بی‌توجهی مدیریت شهری ‌به توزیع تراکم و حفظ این پهنه در الگوی شهرها، این گونه‌ی مسکونی عملا از بافت شهری حذف شده و به حاشیه شهرها که فاقد امکانات آموزشی و شهری است رانده شده‌است.
“خانه ساعد” یک تکواحدی مسکونی برای سکونت دائمی خانواده‌ای با چهار فرزند در یکی از محله‌های مرکزی شهر آمل است که با سرعت زیادی توسط آپارتمان‌های کوتاه و بلند در حال تسخیر شدن است.
طراحی تک واحدی مسکونی در بافت شهری متراکم آپارتمانی، با چالش‌هایی همچون اشراف همسایه‌ها، پر‌رنگ ‌شدن تفاوت‌ها و فاصله‌ اجتماعی و همچنین متمایز شدن معماری بنا همراه است. 
برای این که بنا و ساکنان آن در تعامل با بناها و همسایه‌های کوچه پذیرفته شود، پروژه از بیرون در تناسب با مجاورین خود، هیکلی آپارتمانی و ساده دارد و آگاهانه از تکینگی و آیکون بودن پرهیز کرده و پیوستگی فضای شهری و امکان ارتباط اجتماعی ساکنان با اهالی را از بین نمی‌برد. فرم و هندسه‌ی بازشو ها و همچنین استفاده از متریال ارزان و در دسترس نیز در همین راستاست.
در داخل اما به منظور ایجاد کیفیت فضای خانه‌ی تکواحدی، مدلی از درونگرایی را ارائه می‌دهد که شامل فضاهای باز و یک‌پارچه و در عین حال تفکیک شده است. 
یک فضای خالی میانی وسیع به ارتفاع چهار طبقه با سقف تمام شیشه‌ای که در جداره ها امتداد یافته، کل خانه را به هم متصل می‌کند. این ترکیب، فضاهای عمومی و خصوصی را سازماندهی می‌کند و موقعیت‌هایی خارج از تجربه‌های روزمره را برای مخاطب ایجاد می‌کند که توام با آگاهی از حضور و ارتباط در فضا و زمان است.
در این جا تمام تصمیمات در راستای کیفیت بخشی به فضای زندگی و کاهش تاثیرات ساخت و ساز های موجود و آتی بر این کیفیت‌ها گرفته شده‌است.
این پروژه تلاشی برای هم‌زیستی دو الگوی متفاوت مسکونی، در محدوده شهری است تا ساکنان ضمن تجربه‌ای متفاوت و با کیفیت از زیست در داخل، با بستر و اهالی نیز ارتباطی موثر داشته باشند.